Skarby Beskidu Niskiego na wyciągnięcie ręki!

Bóbrka – Muzeum Przemysłu Naftowego i Gazowniczego

Bóbrka – Muzeum Przemysłu Naftowego i Gazowniczego im. Ignacego Łukasiewicza w Bóbrce
Kopalnia ropy naftowej w Bóbrce, obecnie Muzeum Przemysłu Naftowego i Gazowniczego im. Ignacego Łukasiewicza – to otwarta w 1854 roku i nadal działająca, kopalnia ropy naftowej. Znajduje się ona we wsi Bóbrka w Gminie Chorkówka, koło Krosna. Jej założycielami byli Ignacy Łukasiewicz, Tytus Trzecieski i Karol Klobassa-Zrencki.

Pośrodku tej kopalni stoi kamienny obelisk ustawiony przez I. Łukasiewicza w 1872 na pamiątkę jej założenia. W 1982 odsłonięto popiersie twórcy polskiego przemysłu naftowego Ignacego Łukasiewicza. Była to pierwsza na świecie kopalnia, w której wydobywano ropę naftową[1]. Szyby Franek i Janina W latach 1854-1880 wydrążono tu ręcznie ponad 60 szybów, o głębokości od kilku do 150 metrów. Szyby, inaczej kopanki, Franek i Janina powstały ok. 1860 roku. Franek miał ok. 50 metrów, a wykopana później Janina – 132 metry głębokości.

www.bobrka.pl

Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku

Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku– pierwsze i największe pod względem liczby zgromadzonych obiektów muzeum etnograficzne w Polsce założone po drugiej wojnie światowej. Położone jest na Białej Góry, części dzielnicy Wójtostwo na prawym brzegu Sanu u podnóża Białej Góry w paśmie Gór Sanocko-Turczańskich. Park etnograficzny zajmuje powierzchnię 38 ha. Muzeum otwarte jest przez cały rok.

Muzeum zostało założone w 1958 z inicjatywy Aleksandra Rybickiego oraz konserwatora wojewódzkiego Jerzego Tura. Muzeum prezentuje kulturę ludową pogranicza na obszarze pogórzy oraz wschodniej części polskich Karpat (Bieszczady, Beskid Niski). Są to tereny, które do lat czterdziestych zamieszkane były przez kilka grup etnograficznych, z których Pogórzanie są grupą polską, Bojkowie, Łemkowie i Zamieszańcy są grupami ruskimi. W wyniku wojny i działań władz państwowych w latach powojennych, doprowadzono do rozproszenia na tym obszarze grup ruskich i przerwania ciągłości kulturowej na ziemiach przez nie zamieszkałych.

Ze względu na znaczenie dla kultury regionu było pierwszym założonym po II wojnie światowej muzeum etnograficznym w Polsce, które dzięki kontaktom zagranicznym uzyskało jeszcze w latach siedemdziesiątych status samodzielnej placówki administracyjnej i naukowej, z pierwszym w historii polskiego muzealnictwa statutem typu skansenowskiego. Statut Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku był pierwszym tego rodzaju aktem prawnym w Polsce i posłużył następnie wielu innym placówkom do opracowywania własnych statutów normujących działalność powstających parków etnograficznych. Skansen został otwarty dla zwiedzających 25 lipca 1966. Z inicjatywy Aleksandra Rybickiego w Parku Etnograficznym powstała również pierwsza w Polsce stacja doświadczalna środków do konserwacji drewna zabytkowego. Pod względem ilości zgromadzonych obiektów było od początku największym skansenem w Polsce.

skansen.sanok.pl

Dukla

Gmina Dukla położona jest w południowo-wschodniej Polsce w województwie podkarpackim. Stolicą gminy jest XIV wieczne miasto Dukla.

Powierzchnia gminy pokrywa się z najniższą częścią Beskidu Niskiego zwaną Beskidem Dukielskim. Znajdują się tutaj obszary o cennych walorach przyrodniczych i krajobrazowych: Magurski Park Narodowy (obejmujący pd.-zach. krańce gminy), Jaśliski Park Krajobrazowy (obejmujący 50,7% obszaru gminy), rezerwaty i pomniki przyrody.

Na terenie gminy znajdują się liczne obiekty zabytkowe i historyczne o dużych walorach kulturowych, bezpośrednio związanych z dziejami regionu. Najważniejsze z nich to: "perła rokoko" - kościół parafialny pw. Marii Magdaleny w stylu późnobarokowym, z wystrojem wnętrza w stylu rokoko i nagrobkiem Marii Amalii z Bruhlów Mniszchowej, klasztor OO. Bernardynów z XVIII w., pustelnia św. Jana z Dukli w Trzcianie, Muzeum Historyczne - Pałac w Dukli, wraz z zespołem pałacowo-parkowym, XIX wieczna drewniana zabudowa Jaślisk, drewniana architektura sakralna ; cerkwie w Daliowej, Chyrowej i Olchowcu, kościół parafialny w Wietrznie.

Iwonicz Zdrój

Gmina Iwonicz - Zdrój to unikalne walory przyrodnicze połączone z 400 letnią tradycją lecznictwa uzdrowiskowego, przedsiębiorczość mieszkańców i umiejętne gospodarowanie bogactwami tej ziemi służą rozwojowi Gminy. W roku 2003 przypadł jubileusz 425 lat lecznictwa uzdrowiskowego, zapoczątkowanego w 1578 r.

Położenie Gminy w Dolinach Beskidu Niskiego w powiecie krośnieńskim w sposób istotny powiązane jest z dobrym stanem środowiska naturalnego, który jest niezbędnym warunkiem dla trwania i funkcjonowania lecznictwa uzdrowiskowego. Proponujemy pobyty: lecznicze, diagnostyczne, kondycyjno-odchudzające, rekreacyjne, weekendowe, kolonie, obozy, zielone szkoły, szkolenia, konferencje, sympozja, imprezy okolicznościowe. Leczymy schorzenia: neurologiczne, reumatologiczne, ortopedyczne, przewodu pokarmowego, laryngologiczne, ginekologiczne. Naszym gościom proponujemy pobyt w ośrodkach sanatoryjnych, wypoczynkowych, hotelowych, pokojach gościnnych, pensjonatach. Proponujemy dodatkowe atrakcje: czyste powietrze, położenie sprzyjające spacerom po miasteczku o zabytkowej architekturze, wędrówkom do okolicznych miejscowości, dobre warunki relaksu i wypoczynku (kryte baseny w sanatoriach, sauny, jaskinia solna, siłownie, korty tenisowe, otwarty basen kąpielowy z placem zabaw dla dzieci, boiskiem do siatkówki, rowery górskie, możliwość uprawiania sportów zimowych, narciarstwo zjazdowe i biegowe, stok zjazdowy z wyciągiem narciarskim, wypożyczalnie sprzętu).

Ośrodek Sportów Zimowych KiczeraSki

Ośrodek Sportów Zimowych KiczeraSki w Puławach Górnych – ośrodek narciarski położony na północnym zboczu Kiczery (640 m n.p.m.) w Paśmie Bukowicy w Beskidzie Niskim na terenie powiatu krośnieńskiego w gminie Rymanów.

Wyciągi

W skład kompleksu wchodzą:

(A) 2-osobowy wyciąg krzesełkowy o długości 700 m i przewyższeniu 170 m oraz przepustowości 1200 osób na godzinę, czas przejazdu – 5 min 40 sek

(B) wyciąg talerzykowy o długości 420 m i przewyższeniu 90 m oraz przepustowości 450 osób na godzinę, obsługujący również snowpark.

(C) wyrwirączka „Babylift” o długości 120 m i przewyższeniu 15 m oraz przepustowości 200 osób na godzinę.

Dla klientów naszego Ośrodka obowiązuje 10 % zniżki na karnety.

www.kiczeraski.pl

Bieszczady

Bieszczady Zachodnie (522.12) – rozciągają się od Przełęczy Użockiej (853 m n.p.m.) na wschodzie po Przełęcz Łupkowską (640 m n.p.m.) na zachodzie. Obszar ten w większości leży na terenie Rezerwatu Biosfery „Karpaty Wschodnie”. Charakterystyczny krajobraz Bieszczadów to równoległe, długie, ciągnące się z północnego zachodu na południowy wschód pasma górskie, których wysokość wzrasta z zachodu na wschód. Najwyższym szczytem Bieszczadów Zachodnich jest Tarnica (1346 m n.p.m.), najwybitniejszym – Wielka Rawka (523 m nad przeł. Beskid).

Termin Bieszczady używany jest zwykle w Polsce jako synonim polskich Bieszczadów (które są jedynie częścią Bieszczadów Zachodnich). Słowacka część Bieszczadów Zachodnich nazywana jest przez Słowaków Górami Bukowskimi (Bukovské vrchy), a przez Węgrów – Keleti Beszkidek.

Na zachodzie Bieszczady Zachodnie graniczą z Beskidem Niskim, na północy z Górami Sanocko-Turczańskimi, na wschodzie z Bieszczadami Wschodnimi, na południu zaś z Wyhorlatem.

Zachodnią granicę granicę wyznaczają doliny Osławy i Osławicy, Przełęcz Łupkowska i dolina Laborca, wschodnią – San, Przełęcz Użocka i dolina rzeki Uż. Natomiast granica północna bywa na terenie Polski przeprowadzana rozmaicie. Geofizyczna poprowadzona jest północnymi stokami Otrytu, Korbani i Chryszczatej, chociaż czasami Otryt wliczany jest do Gór Sanocko Turczańskich. Geomorfologicznie wyróżnia się Bieszczady Południowe (lub Wysokie) na południe od Sanu i Bieszczady Środkowe (lub Niskie) między Sanem a linią kolejową Zagórz-Ustrzyki Dolne (oraz Wyżynę Wańkowej, czyli północną część Gór Sanocko-Turczańskich). Natomiast w rozumieniu turystycznym Bieszczadami zwie się góry na południe od linii kolejowej, przy czym północną część tak rozumianych Bieszczadów nazywa się Przedgórzem Bieszczadzkim.

Centrum Dziedzictwa Szkła Krosno

Historia hutnictwa szkła w Krośnie liczy już ponad 90 lat! Rozpoczęła się w 1923 r.

Dzięki zdobyczom współczesnego muzealnictwa i nowoczesnym technikom, Centrum Dziedzictwa Szkła nie tylko opowiada o historii znanego od dziesięcioleci w Polsce i na świecie krośnieńskiego szkła, ale także ją tworzy.

Najważniejszymi atrakcjami Centrum są interaktywne pokazy produkcji i zdobienia szkła, w których turyści mogą brać czynny udział. W piwnicach przedprożnych oraz w sali wystaw czasowych zapoznać się natomiast można z ekspozycjami prezentującymi zarówno szkło artystyczne, wykonane przez najlepszych polskich twórców, oraz użytkowe – wspaniałe przykłady najwyższego kunsztu wzornictwa użytkowego.

Na turystów czekają także rozwijające kreatywność zajęcia z edukacji plastycznej, bogata oferta wydarzeń kulturalno-rozrywkowych oraz sklep z ręcznie wykonanymi pamiątkami.

miastoszkla.pl

Beskid niski


Beskid Niski
to atrakcyjny region znajdujący się między Beskidem Sądeckim a Bieszczadami. Położony na terenie województw Podkarpackiego i Małopolskiego. Leży więc w południowo – wschodniej części naszego kraju, rozciągając się wzdłuż granicy ze Słowacją na odcinku Nowy Sącz – Sanok. Możemy śmiało powiedzieć, że Beskid Niski to idealne miejsce na ucieczkę od codziennego chaosu i gwaru oraz recepta na niezapomniany odpoczynek.

 

Od południa polską część Beskidu Niskiego wyznacza główny wododział Karpat (pomiędzy zlewiskiem Bałtyku i Morza Czarnego) wzdłuż którego przebiega granica państwowa ze Słowacją. Słowaccy geografowie nie wyróżniają obecnie jednostki zwanej Beskidem Niskim. Północną granicę tworzy zaś linia przebiegu trasy kolejowej Nowy Sącz-Stróże, dalej Obniżenie Gorlickie i Doły Jasielsko-Sanockie. Z turystycznego punktu widzenia region Beskidu Niskiego został ograniczony od zachodu doliną Białej Dunajcowej, od wschodu doliną Osławy i Osławicy, od południa granicą państwową, a od północy obniżeniem Dołów Jasielsko-Sanockich, limitowanym przebiegiem drogi krajowej nr 28.

Wybierając wczasy w Beskidzie Niskim możecie Państwo liczyć nie tylko na ciszę i spokój, ale również na wiele atrakcji. Wybierając wczasy na terenie Beskidu Niskiego możecie być pewni, że odpoczniecie i nabierzecie nowych sił.

Beskid Niski to region, który słynie zarówno ze wspaniałej dzikiej przyrody, jak i wyjątkowych zabytków kultury łemkowskiej. Szata roślinna w górach zmienia się wraz ze wzrostem wysokości i układa się w tak zwane piętra. W górach lasy zajmują około 70% powierzchni. Dominujące są buczyny i lasy jodłowo-bukowe. W wielu miejscach można znaleźć wiekowe knieje. Rośliny kwiatowe zakwitają tu masowo i tworzą wielokolorowe łany. Jeśli chodzi o florę, to jest ona równie zachwycająca, co fauna. Beskid Niski zamieszkują rysie, wilki, a być może także i żbiki. W regionie tym można spotkać również wielkie rzadkości, jak orlik krzykliwy, puchacz, puszczyk uralski oraz bocian czarny.

Klimat Beskidu Niskiego wykazuje cechy typowe dla klimatów górskich. Pokrywa śnieżna zalega tu przez około 120 dni. Występujące tu wiatry noszą nazwę wiatrów rymanowskich lub dukielskich. Bogactwem regionu są wody mineralne. Eksploatowane są tutaj szczawy bromowo-jodowe i solanki jodowo-bromkowe.